فمینیست ها هم عاشق می شوند!

اولین بار که مردی با تعجب نگاهم کرد و گفت مگر شماها هم می توانید کسی را دوست داشته باشید به حساب شوخی گذاشتم و بی تفاوت از کنار این جمله رد شدم اما انگار این آغاز یادآوری تفکری رایج بود که حداقل من آن را جدی نگرفته بودم و بعدها که از چند دوست هم عقیده پرسیدم آنها هم جملاتی مشابه را تجربه کرده بودند. تا دیروز که همکار جوانی در مجله با تردید پرسید می توانم سوالی کنم؟ تا به حال با مردی دوست بوده ای؟ کسی را دوست داشته ای؟
البته از یک طرف از اینکه نمود بیرونی شخصیت ام انقدر سخت و بی تفاوت به نظر می آید خوشحالم. شاید این یکی از آن همه چیزهایی ست که برای این سال ها می خواستم. یکی از آن دیوارهای حفاظتی که نگذارد اشک و احساسم دست مایه ی آزارم شود. اما از سوی دیگر، یادآوری تمام آن خاطرات سخت که آبدیده ام کرد دشوار بود و هست هنوز.
نمی شود برای تمام این پرسش ها و پرسش گران توضیح داد که آن کس که رنج اجتماعش را دارد نمی تواند رنج های فردی را تجربه نکرده باشد و برخاسته از بستری تهی از عاطفه و احساس، داعیه درد آشنایی داشته باشد. درد روح تنها آن نیست که ما تجربه می کنیم هر کس تجارب خودش را دارد و تعابیرش نیز بر همین اساس متفاوت است.
از سال های نوجوانی مفهوم دوست داشتن برایم رنگی فردی داشت، یعنی دوست داشتن دیگری و نه دیگران. کمک های جمعی اما دوست داشتن فردی. و سال ها تصور می کردم که آنچه تجربه می کنم عشق است. آدم هایی با حضوری کوتاه و گاه تنها رویایی یا بودنی بلند مدت و جوانی کردن های بی پروا. تا آنکه بعد از اتمام دانشگاه، روزی در جایی که انتظارش را نداشتم، میان انبوه کتاب و نوشتن، دستی خرمالوی قرمزی را پیش آورد که درخت حیاط کوچک خانه شان برای روزی چنین به بار داده بود. و همه چیز پس از آن تغییر کرد. این بار دیگر تصور نبود. خود عشق بود. می شود آدم ها را تا سر حد بی نهایت دوست داشت اما عشق چیز دیگری ست. روح جاری درون این حس نوع دیگری ست. و من اصلا این سخن شریعتی که دوست داشتن از عشق برتر است را قبول ندارم هر چند که روزگاری به آن اعتقاد داشتم. دوست داشتن را می توانی به تعداد آدم ها تجربه کنی اما عشق خالص و ناب است. گونه ای تکرار نشدنی که تنها یک بار به معنای واقعی و خارج از دغدغه های مادی برایت اتفاق می افتد و تو بقایش را آن لحظه می توانی ایمان بیاوری که بعد از گذشتن از مرزهای تن و خواست های فردی هنوز و هنوز عاشق باشی. عشق جاری و جهت دهنده است، وحشی و درهم شکننده ی ساختاری که سال ها با آن زندگی کرده ای. حسی که ویران می کندت تا دوباره ساختن را بیاموزی و برای این آموختن، عمرت کمترین بهایی ست که می پردازی.
سال های بعد از آن عاشقی، به مبارزه برای اثبات این گذشت که این حسی تکرار شدنی ست و اعتقاد به عدم تکرار آن احساسی گرایی بیش نیست. اما گاه بعضی تلاش ها نتیجه ی معکوس دارند و تو با گذران سال های جوانی ات که قرار بود به عاشقیتی جاری بگذرد بیشتر و بیشتر در می یابی که آن روزها دیگر باز نمی گردند و آن آدم نه به دلیل بهترین بودنش که به خاطر برای تو بودنش تکرار ناشدنی ست. نمی دانم توصیفش چیست اما انگار بخشی از شیمی بدن بعضی آدم ها، تکه ای از روان آنها تنها و تنها یک بار جفت و جور در می آید و مابقی کوششت برای تجربه ی دگربار آن با آدم های دیگر فقط اثبات تکرار ناپذیر بودن آن است.
می بینید؟ فمینیست ها هم می توانند از عشق بگویند و شاید تنها تفاوت آن ها این باشد که می خواهند در میان آب و آتش و خون و شکنجه و مرگ، دغدغه های فردی شان را با خود زمزمه کنند و نه برای دیگران. شاید تنها گناه آن ها که اینچنین ضد مرد و بی روح به نظر می رسند عزت نفسی ست که مانع از پذیرش بی عدالتی و نابرابری می شود و کلامی که حاضر نیست به بهانه لطافت و حتی عاشقی، نگفته باقی بماند. شاید تنها اشتباه آن ها این است که نخواسته اند برای محبوب بودن، حقوق انسانی شان را به حراج بگذارند. این زنان که برای رسیدن به ابتدایی ترین حقوق شان بهایی گزاف می پردازند عاشق بودنشان هم عدالت خواهی ست.

*****************************
این شعر از مجموعه اشعار جدید آقای محمود معتقدی عزیز، به نام پاره های عاشقی را بیشتر از بقیه دوست دارم:

محبوب عصرهای بی قراری و باران
بگذار
تا تمام تصویرهای پاییز را
با تو
قسمت کنم
تصویر آشوب های جهان
چگونه در قلب تو
جوانه می زند
خورشید
در فرصتی ناتمام
در ما طلوع می کند
صبح ات به خیر
محبوب عصرهای بی قراری و باران
کاری بکن!