در اوج بی مسوولیتی!

می خواستم به روال همیشه کامنت دونی را باز بگذارم و برایم مهم نبود بد و بیراه هایی که انتظارش را داشتم از راه برسند اما بعد از خواندن کامنت ها به نظرم آمد وقتی معنای بی طرف نبودن و اخلاق انتخاب که به ظاهر من فاقد آنم آنقدر عمیق ریشه دارد که آدم ها حتی جسارت استفاده از نام حقیقی شان را نداشته اند تا همان طور که می گویند با افتخار از انتخاب شان دفاع کنند و مسوولیت بر عهده بگیرند همان بهتر دیدم که نظرهای نظر دهندگان ناشناس مانند خودشان ناشناس باقی بماند. البته ایمیلم را دارید و می توانید مابقی اتهامات و توهین ها را به آن بفرستید همان طور که فرستادید.
در ضمن من با کمال افتخار، در اوج بی مسوولیتی، عدم قدرت انتخاب و میانه رو بودن و به قول دوستان با تجربه ی اندک و اندیشه ای کوتاه مسوولیت این بی مسوولیتی را می پذیرم و همچنان خودم را نه متعلق به مدرسه ی فمینیستی می دانم و نه تغییر برای برابری. روزی کار برای سایت تغییر تبدیل به کار تمام وقت شده بود برایم با عشق و علاقه ی کامل و امروز جایی برای خود نمی بینم. مدرسه را هم که از ابتدای شکل گیری نه در جریان بودم و نه کسی خواست ما زنستانی های سابق را در جریان بگذارد و به عشق کارگاه نقد فمینیستی اش به آن نزدیک شده بودم، جای نداشته در آن را به همان نداشته اش می سپارم.
عجب عدم قدرت انتخاب حس خوبی به آدم می دهد وقتی دیگر مجبور نیستی در میان یاران سابقت گروهی را بر گروه دیگر ترجیح دهی. چه معلوم؟ چه کسی می داند که دیگر روز مجبور به انتخابی دوباره نمی شدم از میان انتخاب امروز.