کوله بار

برای پدرم، کیوان صمیمی

2009-11-26T00:12:00.000-08:00

نمی دانم آیا می توانم شما را "پدرم" خطاب قرار دهم. پدری که بیش از هر چیز فروتنی و خلوصش مرا به احترام وا می دارد. کسی از جنس و شبیه انسان هایی که آمده اند به تو روش زیستن را بیاموزند و تو به خود می گویی چه شد فرصت همنشینی با آنانی را یافتی که جایی، زمانی، دل کندند از هر آنچه آدمی را محسور می کند. من شما را با مجله نامه شناختم و یا شاید نامه را با شما. پیش از آن نام کیوان صمیمی از طریق دوستان

آقای بازجو، لطفا بخوانید!

2009-11-14T23:01:00.000-08:00

یک هفته گذشت از آن روز که آقایی که خود را سید می نامید پشت میز نشسته بود و شما که خود را ابراهیمی معرفی کردید روی صندلی سمت راست من. سید با آن نگاه دور و بی حوصله اش انگار می خواست فاصله ی این طرف و آن طرف میز را مدام یادآوری کند. شما اما سعی داشتید با احترام بگویید ما از یک خاکیم و یک وطن. یادتان هست؟ گفتید ما هم وطنیم و من پاسخ دادم خوب است اگر همدیگر را مقابل هم نبینیم. من و شما هر دو دوره

یک عاشقانه ی آرام *

2009-10-16T15:08:00.000-07:00

از آن روزگاری که به یاد دارم شیطنت های کودکانه و بعدها بزرگانه را، عشق برایم آنقدر امری خصوصی نبود که حداقل اطرافیانم را از دوست داشتن های گاه و بی گاه زاییده زمان خود بی خبر بگذارم. حسی بود که دلم می خواست درمیانش بگذارم و شراکت حس دوستانم را در پستی و بلندی هایش داشته باشم. آن زمان ها گذشتند و من سال ها و درست بعد از به پایان رسیدن اولین عاشقانه جدی زندگی ام با آثار نادر ابراهیمی آشنا شدم و

پاره های ذهن

2009-09-26T14:53:00.000-07:00

آدم ها همیشه برایم حکم معماهایی را داشته اند که می خواستم کشف کنم. گاهی نیازی به کشف شدن نیست و تو می توانی مثل یک کتاب باز، همه ی آنچه باید را بخوانی. به قول سهراب سپهری، انارهایی که دانه های دلشان پیداست. اما گاهی باید آدم ها را جست و جو کنم تا به احساسی، تفکری و یا نگاهی از آن ها برسم. سال ها پیش، دومین حالت برایم جذابیت داشت ولی حالا اولی را بیشتر دوست دارم. خودم هم سعی می کنم همان اولی

کجای پنجره ایستاده ام

2009-09-21T03:31:00.000-07:00

همیشه وقتی یک جریانی بیش از تصورت خوب پیش می رود احساس می کنی شاید خواب است و رویا و جایی باید واقعیتی دیگر را باور کنی. واقعیتی که شاید از پیش می دانستی اش اما نیازمند تلنگری بودی برای دیدنش...باز نفس ندارم... دلم می خواهد یک روز این نفس تنگی از همان جایی که آغاز شد پایان بگیرد و دیگر با هر تنش، قدرتش را به رخ نکشد. دوست ندارم این التماس تن وارانه ی اکسیژن را. نمی خواهم هر بار که باری بر دوش

شاید جایی برای آرمیدن

2009-09-04T11:13:00.000-07:00

باز انگشتانم خشک شده اند. چیزی درون مغزم به سکوت نشسته است و بغضی درونم به فریاد. من باز گم شده ام در دالانی تاریک که دلهره ی فردایش توان رفتن را می گیرد از پاهایم. می نشینم اندکی. شده است شبیه همان تابستانی که نفس، به ناز دم می شد و بازدم. دستانم را به دیوار کناری می گیرم. می ایستم دوباره. همه جا تاریک است. طی می کنم آهسته آهسته این سرزمین وحشی را. به من نگویید سلام. به من نگویید

گاهی وقت ها

2009-09-01T23:37:00.000-07:00

گاهی وقت ها آدم با خودش تعارف می کند. تعارف می کند که باور کند چه می خواهد و چه نمی خواهد و خواسته و نخواسته اش را با صدای بلند بگوید. گاهی وقت ها با صدای بلند حرف زدن دشوار است و زمزمه آسان تر. کسی صدای تو را نمی شنود و امنیت درونی ات را بر هم نمی زند.گاهی وقت ها اساسا قرار است امنیت درونی تو بر هم خورد تا موجی که می آید با خود تجربه ای لذت بخش از فرداهای نیامده را بیاورد.گاهی وقت ها فردای

زنانگی پر درد سر

2009-08-22T09:22:00.000-07:00

آب بر سرم ویران می شود. آهنگین و پی در پی. می نشینم. حس خوبی ست. چهار روز رنگ آب را ندیده بودم. بوی گند عرق و تن ماندگی آزارم می داد. پوستم جای نفس کشیدن نداشت. نمی خواستم بروم. می گویم: یکی دو روزی نیستم. می خواهم بروم درون غار. کاری به من نداشته باشید.موبایل را خاموش می کنم. این چند روز، هر چه دستم می آمد انگار جایی نداشت. همه چیز هنوز وسط اتاق، در کتابخانه، توی کمد لباس ها، روی تخت و میز کارم

سلام! خداحافظ!

2009-08-17T14:38:00.000-07:00

فقط می خواهم بنویسم. چرا و چگونه و درباره ی چه را نمی دانم. صدای کیبوردهای خالی را زیر انگشتان بی تابم دوست دارم. مثل لحظه ی هم آغوشی ست که تو طی می کنی وجب به وجب جغرافیای تن را و آخر می اندیشی چقدر بی سرزمینی. چقدر تنها. چقدر خالی و خالی و خالی و درست همان لحظه می خواهی کوچ کنی به ناکجاآبادی که نمی دانی اش. امروز کسی گفت دوستت دارم. دستانم را پس کشیدم و به چشمان خیره اش نگاه کردم. نه! این فنجان

تو نگاه را به من آموختی (برای ژیلا بنی یعقوب)

2009-08-10T01:02:00.000-07:00

کمیته گزارشگران حقوق بشرمادرم معلم بود و هم او از کودکی هر لحظه مرا یادآور شد سپاس گوی آنی باشم که آموزگار من است. مادرم اما به من نگفت هر آنچه به تو می آموزند بی غلط نیست و تو خود باید جویای حقیقت باشی از میان دریای کلماتی که سرازیر می شود بر لوح خام وجودت.و من از تو، حق را نوشتن آموختم و چگونه از حق را نوشتن. خوب یادم است وقتی پروین تلفن زد و گفت می خواهی برای روزنامه ی سرمایه بنویسی؟ ژیلا

جغد بر کنگره ها می خواند*

2009-08-10T01:01:00.000-07:00

کمیته گزارشگران حقوق بشربیداری رفیق؟ پاسی از شب گذشته است و می خواهم چند کلامی با تو سخن بگویم. می دانم دیروقت است ولی تو که عادت کرده ای به سوال و جواب های شبانه، این را هم تاب بیاور. مدت هاست که دیگر نمی نویسم. آخرین بار کی بود؟ برای تو؟ یادم نمی آید خوب. آنقدر گم شده ام در این روزگار غریب که با خودم نیز دیگر سلامی ندارم و باز امروز آمده ام که بنویسم و تو تنها بخوانی. بخوانی که بس محتاج خوانده

مرا به من بازگردانید

2009-07-11T14:39:00.000-07:00

پاسی از شب گذشته است و شب، جریان سکوت حقیقت است که در آن من تنها می شوم با من. با خودی که جا مانده است در این سال های نمی دانم کجا رفته. عجیب است که دیگر حتی عشق را هم نمی جویم. عجیب است که حتی نگاشته های عاشقانه ی همین ماه هایی که گذشت نیز غریب می نمایند. آنچنان آلوده ام به بوی تند گوگرد و سیاهی شهری که ماتم زده است انگار زندگی کردن را به سبک زندگان جرم می دانم دیگر.می دانی؟ دلم کمی لطافت زندگی

سلام رفیق روزهای بودن پر درد

2009-07-07T11:53:00.000-07:00

برای شیوا نظرآهاریکمیته گزارشگران حقوق بشراین هفته هم که بگذرد می شود یک ماه. یک ماه است که تو نیستی و ما هستیم با این نوشته های ناتوان که جای خالی تو را مدام و مدام به یادمان می آورند. و امروز اوج دلتنگی من است. دلتنگی این کمیته که تو با دستانت ریشه به ریشه از جوانی ات سیرابش کردی. راستی دخترک روشنایی، این روزها از خودم می پرسم تو را چه شد که به جای سرخ کردن گونه ها و دوان دوان دویدن در پی عاشقی

ای وای وطنم!

2009-06-20T11:23:00.000-07:00

همه چی از یاد آدمی می ره، مگه یادش که همیشه یادشه! *

2009-06-06T09:41:00.000-07:00